Reva mıydı baharlara açmışken ayazlar düşmesi kucağıma. Düştü işte.
Ama bilmeliydi; git diyemeyecek kadar hasrettim mevsimlere. Apansız geldi ve kanıma sattı önce işvesini kış. Sonra sevdama...
Şimdi mumyalanmış yüreğimde zülüflerinden buzullar sarkan yari gizlerim. Üşümüş fakat inadına bıçkın bir aşkadır meylim.
Sor ona; reva mıydı aynı göğe uçuşan ruhlarımızı ayrı zindanlarda yitirmek. Yok saymak mahinur ölümleri ve tutunduğumuz mukaddes akdi.
Pencereme hangi devresinde yansıtacak yüzünü ayın, sor ona. Hangi asûde besteyle girecek kulaklarıma. Oysa ki beklediğim ve zikrine daldığım gecelerde uslanmazdı özlemim.
Anlasaydı... O varken yeknesak yağmurlarda bile umudun çılgın zaferiydim.